Emrin e kishte Ardit. Një burrë që e desha verbërisht për 7 vite me radhë, me të cilin ndërtuam gjithçka nga zero – që nga një apartament i vogël në Laprakë, e deri tek buzëqeshja e parë e vajzës sonë, Bora.
Më 14 mars, ditën kur planifikonim të dilnim për një kafe vetëm si çift pas shumë kohësh, ndodhi ajo që do më ndryshonte jetën përgjithmonë. Telefoni i tij ra ndërsa ai ishte në dush. Mbi ekran lexova një emër që nuk më ishte i panjohur: Alma. Ishte kolegia e tij, ajo që gjithmonë më dukej tepër e afërt në fotografitë e festave të zyrës.
Por nuk ishin fjalët “a do të vish sonte apo do rrish prapë me tënden?” që më shokuan më shumë. Ishte galeria e fotove. Dhoma hoteli, darka romantike, bileta avioni. Nuk kishte më dyshime.
Pasi i thashë të vërtetën në sy, prita… një ndjesë, një lutje, një shpjegim. Por Arditi më pa ftohtë dhe më tha vetëm:
“Nuk doje të kishe më shumë kohë për veten? Tani e ke.”
Përplasja më e madhe, megjithatë, ishte me vjehrrën time, zonjën Lirie, një grua që gjithmonë më kishte lënë të kuptoja se nuk isha kurrë “e mjaftueshme” për djalin e saj. Kur i tregova gjithçka me lot në sy, ajo u ul qetë në kolltuk, hapi televizorin dhe më tha fjalë për fjalë:
“Bëjnë të gjitha burrat nga një gabim. Po ti s’të ka rrahur, s’të ka lënë pa bukë. Çfarë do më shumë?”
Po. Kjo ishte ajo që morra si mbështetje. Jo një përqafim, jo një fjalë zemre, por një miratim të heshtur për tradhtinë. Sepse sipas saj, burrat “bëjnë çfarë duan, gratë durojnë”.
Nuk durova. E mora Borën, dola me dy valixhe dhe sot, jetoj vetëm, më e lodhur por më e lirë se kurrë. Vajza ime ka një nënë që nuk e mëson të ulë kokën, por ta mbajë lart edhe kur të gjithë i kthejnë shpinën.
Tradhtia më plagosi, por ajo ditë me vjehrrën… ajo më vrau shpirtërisht. Dhe nuk do ta fal kurrë.