Më pas ai vendosi të largohej nga kjo martesë që nuk i kishte sjellë as dashuri, as familje, dhe në vitin 2004 përfundimisht u divorcua, duke nisur një kapitull të ri në jetë. Nga kjo martesë e dytë ai u bë baba i dy fëmijëve dhe u përpoq të ndërtonte një jetë më të qetë, larg hijes së së shkuarës.
Por e shkuara nuk kishte ndërmend të tërhiqej kaq lehtë. Edhe pse gjyqi i ndarjes kishte përcaktuar qartë ndarjen ligjore të pronës, ish-bashkëshortja vijoi për vite me radhë të kërkojë pjesën e saj në shtëpinë ku ai jeton, duke pretenduar më shumë se sa i takonte.
“Ndonëse banesa u pjesëtua sipas ligjit, ajo nuk e respektoi këtë vendim. Fillimisht zuri disa dhoma, pastaj u fut edhe në tualetin tim. Sot, jetoj në një gjendje absurde: nën të njëjtën çati me një njeri me të cilin jam ndarë prej 20 vitesh, por që vazhdon të më terrorizojë emocionalisht,” tregoi ai.
Situata është kthyer në një konflikt të vazhdueshëm, me përplasje të shpeshta dhe tension të lartë brenda mureve të asaj që duhej të ishte një shtëpi familjare. 63-vjeçari rrëfeu se jeton në ankth të përditshëm, me ndjenjën se është rob i së kaluarës së tij dhe i një drejtësie që, sipas tij, nuk ka ditur të vendosë kufij të qartë mes të shkuarës dhe të tashmes.
Në studion e emisionit, ku shpesh dëgjohen histori të ngjashme familjare, rasti i këtij burri solli një reflektim të thellë mbi mënyrën si gjykatat shqiptare trajtojnë ndarjen e pronës pas divorcit, si dhe mbi mungesën e mekanizmave efektivë për të ndaluar situata absurde, ku ish-bashkëshortët vijojnë të ndajnë të njëjtën hapësirë jetese, pavarësisht ndarjes ligjore.
“Kërkoj vetëm të jetoj në paqe me fëmijët e mi. Nuk dua më gjyqe, as sherre. Dua vetëm që të largohet nga kjo shtëpi, që nuk është më pjesë e saj,” përfundoi rrëfimin 63-vjeçari, me një zë të ngjirur nga emocionet dhe lodhja e viteve.
Kjo histori mbetet një nga shembujt më të qartë se si plagët e marrëdhënieve të dështuara, kur nuk shërohen në kohë dhe nuk trajtohen me drejtësi, mund të shndërrohen në vuajtje të përhershme për të dyja palët – dhe më e keqja, për fëmijët që rriten në këtë mjedis të tensionuar.