Nga një prej zërave më të fuqishëm në mbështetje të reformës në drejtësi dhe përballjes me Sali Berishën, Mero Baze po shndërrohet gradualisht në një kritik të hapur të qeverisë së Edi Ramës dhe në një mbrojtës të zëshëm të figurave që dikur ishin në periferi të besimit publik: Ilir Metës dhe Erion Veliajt.
Intervista e fundit në emisionin “Paekspozuarit” të Ylli Rakipit në MCN TV është një dëshmi e qartë e këtij rikthimi strategjik. Titujt e dalë nga intervista flasin vetë: sulme ndaj SPAK-ut, kritika të ashpra ndaj Ramës, portretizimi i Berishës si një çështje biologjike, dhe një përqafim politik e moral ndaj Veliajt dhe Metës, të cilët përballen me akuza të rënda penale.
Në thelb, Mero Baze po ripozicionohet. Ai duket se e nuhat fundin e erës Rama dhe po tenton të transferojë kredencialet e tij publike dhe ndikimin mediatik tek figurat që mund të mbijetojnë pas një rrokade politike në majë të Partisë Socialiste. Veliaj shihet si trashëgimtar i mundshëm i Ramës, ndërsa Meta si figurë e fortë opozitare që SPAK po përpiqet ta eliminojë nga loja përmes arrestimeve dhe paraburgimeve.
Goditjet ndaj Ramës nuk janë të rastësishme. Ai përmendet si përgjegjës për ngecjen e integrimit europian, për deformimin e procesit zgjedhor, dhe për ushqimin e një legjende urbane që krimi kontrollon votën. Baze nuk sulmon më thjesht për të forcuar drejtësinë, por për të goditur atë që dikur e mbështeste me zell: liderin e mazhorancës.
Ndërkohë, SPAK-u – dikur institucioni më i përkëdhelur nga Baze – është kthyer në armikun e ri. Në vend të lavdërimeve për guximin në ndjekjen e korrupsionit të lartë, Baze flet sot për “Republikë prokurorësh” dhe për dezinformim sistematik. I krahason prokurorët e thjeshtë me Altin Dumanin dhe i akuzon për selektivitet e linçim publik, veçanërisht ndaj Metës dhe Veliajt. Argumenti është i qartë: SPAK nuk po godet të gjithë, po zgjedh kë të godasë – dhe po e bën me logjikë politike.
Ajo që bie në sy është përpjekja për të ruajtur koherencën në sulmin e tij të pandërprerë ndaj Berishës. Kjo linjë nuk është ndryshuar – përkundrazi, Baze e ul më tej Berishën në nivelin e një “çështjeje biologjike”, duke e zhveshur nga çdo simbolikë politike. Kjo i mundëson të ruajë pozicionin “moral” të një analisti të pavarur që nuk kursen askënd, por në fakt po rindërton aleancat e reja.
Në këtë tablo, qëndrimet e Bazes nuk janë thjesht analiza – janë sinjale politike. Ai po teston ujërat për një riorientim të kampit të majtë dhe për një front të ri kundër SPAK-ut që nuk i shkon për shtat më as Ramës, as Berishës, as drejtësisë selektive. Përkundrazi, ai po ofron mbështetje për një “politikë të re”, të përfaqësuar nga figurat që dikur ishin në rënie – Veliaj, Meta – por që sot i duhen sistemit për të mbijetuar dhe për të ruajtur pushtetin në forma të tjera.
Nëse kjo është një analizë e kthjellët apo një manovër për të ruajtur vetveten në politikën mediatike, mbetet për t’u parë. Por një gjë është e sigurt: Mero Baze nuk është më aty ku ishte. Dhe kjo lëvizje flet më shumë për çfarë po ndodh realisht në prapaskenat e politikës shqiptare, sesa vetë titujt që i shoqërojnë.