Shkruar nga Redatorët
Erion Veliaj mund të jetë pas hekurave, por duket se ende ka një mënyrë për t’ua prishur planet atyre që kanë menduar se e kanë mbyllur njëherë e mirë kapitullin e tij politik. Një letër nga burgu i Fierit ka mjaftuar që në Tiranë të hapet një tjetër histori, këtë herë jo për tendera, leje ndërtimi apo betonizim, por për atë që mund të jetë duke u gatuar pas shpinës së kryebashkiakut, kush do ta marrë karrigen e tij?
Këtu nis spektakli i vërtetë. Sipas pretendimeve të Veliajt, Edi Rama nuk ka menduar vetëm për largimin e tij nga Bashkia, por ka përmendur edhe emrin e pasuesit: Arbër Hajdari. Një emër që vjen nga bota e bamirësisë dhe ekrani televiziv, jo nga radhët e administrimit të kryeqytetit.
Nëse dikush mendonte se Ogerta Manastirliu ishte alternativa e paketuar për Tiranën, ndërsa Ervin Demo një tjetër emër në planet e pushtetit, letra e Veliajt u ka trazuar kartat të gjithëve. Njësoj si një lojtar që, edhe pse është nxjerrë nga fusha, kthehet nga tribuna dhe ua përmbys rezultatin atyre që po festonin para kohe.
Veliaj pretendon se ministri i Drejtësisë, Toni Gogu, gjatë vizitës në burgun e Fierit, i ka përcjellë mesazhe në emër të Ramës. Mes tyre, sipas tij, ishte edhe kërkesa që të hiqte dorë nga Bashkia e Tiranës, duke ia deleguar drejtimin Arbër Hajdarit. Gjithashtu, ai pretendon se i është kërkuar të distancohet nga protestat e studentëve dhe të Flamingove, si dhe të ndërpresë këshillimin me avokatin Plarent Ndreca.
Toni Gogu e ka konfirmuar takimin, por ka mohuar përmbajtjen që i atribuon Veliaj. Pra, për momentin kemi dy versione të kundërta dhe një pyetje që pret përgjigje: çfarë u diskutua realisht në atë takim?
Por, pavarësisht se cili version do të provohet, dëmi politik është bërë. Veliaj ka hedhur në publik një emër që nuk ishte pjesë e debatit të zakonshëm për drejtimin e kryeqytetit dhe ka detyruar të gjithë të flasin për një skenar të mundshëm pasuesi. Manastirliu dhe Demo, të cilët janë përmendur në diskutimet për Tiranën, tashmë gjenden në një histori ku emri i Hajdarit u shfaq papritur në qendër të vëmendjes.
Këtu ironia bëhet edhe më e bukur. Arbër Hajdari, që publiku e njeh nga kolltuku i opinionistit në Big Brother VIP, përballë Ledion Liços, mund të ketë sipas pretendimit të Veliajt një ofertë krejt tjetër: të kalojë nga komentimi i lojërave të banorëve në administrimin e halleve të kryeqytetit.
Nga analiza e strategjive për të qëndruar brenda shtëpisë, te strategjitë për të mbajtur në këmbë një qytet që mezi merr frymë nga trafiku, ndërtimet dhe kaosi urban. Një kalim që do të ishte vërtet i denjë për një episod special të Big Brother-it politik.
Askush nuk e vë në diskutim aktivitetin e tij në fushën e bamirësisë dhe punën e Fondacionit Fundjavë Ndryshe. Por Tirana nuk është një familje në nevojë që mund të ndihmohet me një donacion, as një spektakël ku publiku voton për personazhin më të pëlqyer. Është kryeqyteti i vendit, me një buxhet të madh, interesa të fuqishme ekonomike dhe vendimmarrje që prek qindra mijëra qytetarë. Të jesh bamirës është një gjë; të drejtosh Bashkinë është një tjetër.
Në këtë histori, Veliaj duket se ka bërë diçka që nuk e kishin llogaritur mirë ata që po diskutonin të ardhmen e tij, në vend që të qëndronte në heshtje, ua ka djegur skenarin duke e bërë publik. Nëse synimi ishte që largimi i tij të paraqitej si një çështje e mbyllur administrative dhe politike, letra nga burgu e ka kthyer në një konflikt të hapur për trashëgiminë e pushtetit në Tiranë.
Rama, që në publik flet për standardet europiane, reformat dhe integrimin, tani duhet të përballet me një histori që kërkon më shumë sesa një batutë. Nëse pretendimet e Veliajt janë të pavërteta, le t’i rrëzojnë me fakte. Nëse janë të vërteta, atëherë kemi një problem shumë më serioz sesa një mosmarrëveshje mes dy socialistëve.
Pyetja nuk është vetëm pse Manastirliu apo Demo mund të dalin jashtë loje dhe pse Hajdari mund të jetë përmendur si alternativë. Pyetja është kush e ka marrë përsipër të vendosë për Bashkinë e Tiranës përpara qytetarëve dhe përpara votës së tyre.
Në fund, lufta Veliaj-Rama po nxjerr në dritë atë që për vite është mbajtur pas perdeve të pushtetit: ambiciet, pazaret e pretenduara, rivalitetet dhe frikën se kush do të kontrollojë institucionet pas largimit të njëri-tjetrit.
Veliaj mund të mos e ketë më çelësin e zyrës së Bashkisë, por me letrën e tij ka hapur një derë që Rama ndoshta do të kishte preferuar ta mbante të kyçur.
Në këtë histori, Arbër Hajdari rrezikon të bëhet personazhi më i papritur i një spektakli që nuk po transmetohet në Top Channel, por në korridoret e pushtetit. Ndryshimi është se këtë herë nuk eliminohen banorët me vota, por pretendentët për një karrige që nuk është pronë e askujt.
Tirana nuk është Big Brother. Edhe pse, po të besojmë atë që pretendon Veliaj, duket se dikush ka filluar të ndajë rolet përpara se të mbarojë loja.
Redaksia.al
Analizat, investigimet, shkrimet e Redaksia.al nuk bazohen në asnjë qasje të anshme dhe me element të kritikës së qëllimshme, standardi ynë është i bazuar në pyetjet profesionale të gazetarisë mbi rastet që lënë vend për diskutime. Gjithë qëllimi është transparenca e redaksisë përballë opinionit publik. Ne jemi të hapur përballë palëve kundërshtuese ndaj shkrimeve tona për të transmetuar me argumenta gazetaresk të gjitha rezervat që mund të krijohen.
Lutemi që shkrimet tona të merren me citim, ne e respektojmë këtë Kod në rastet tona.