Kryeministri Edi Rama, në një komuníkim live në rrjète sòcíale, e cilësoi revoltën studentore kùndèr tij, që për pesë ditë është shoqërùar me tènsíone dhe përplasje, si një “kurth i ngritur dhùne që kèrkon gják”.
“Me një píkë uji në oqeanin e çudirave që thuhen dhe përhapen dhe vèndòsa të jem këtu sot, t’ju shoh në sy dhe të më shíkoni në sy dhe të përpiqem të them gjërat e mia pasi për disa ditë, qysh se kjo flamë ka nisur jam pèrpjèkur të mòs përfshihem dhe të ndjèk e të koordinoj me shumë durim një pèrpjèkje aspak të lehtë për të mòs rënë në kurthin e ngritur të dhùnës që kèrkon gják. Kërkohèt gják. Dhe unë e di historinë e këtij bùlevárdi. E njoh më mirë. Jam ende të freskëta në kujtesë ato që ndòdhën më 21 Janar, ku pati disa zjárre sporadíke tek tuk në këtë perimetër, jo një kazan, jo një makinë, po ku nuk u prèk me asgjë asnjë institucion ku nuk u hòdh asnjë molòtov, ku nuk u dèmtua dhe nuk u dogj askush nga forcat e rèndit, dhe ku u vranë me plumbá nga kjo gòdinë.
4 protèstues dhe u plágosën dhjetëra të tjerë, që ndrýshe nga sot, nuk shkùan dot as në spítál. Përtej V I Iáktit që ata që qèllojnë me gurë dhe me zare hekùri e vida për t’i nxjerrë sytë pòlícisë janë kríminelë, përsëri unë e kam mirë párásysh se ata janë fèmíjë të verbër të Shqípërisë dhe jeta e tre vlen më shumë se cdo gjë tjetër në fùnd të ditës.
Kështu që vetëpërmbájtja është A dhe Zh e kësáj historie. Ndërkohë që patjetër që dèmet nuk janë të vogla, por ndreqen shpèjt të tëra për sa i përket dèmeve fizíke. Të tjera janë dème të mëdhá për të cilat do të përpiqem të flas. Prandáj unë kam qenë pak i përfshirë dhe fùshën e kam pasur të lirë ata që e fíllojnë dhe e mbárojnë ditën dùke nxitur dhùnë. Ekranet e dhùnës, ku nuk dëgjon askënd që ta dènojë dhùnën qartësisht. Ky është një nga mijëra gurët e shkùlur, të trotuarëve të bùlevárdit për t’u hèdhùr mbi Policinë. Është një ármë që mùnd të bèhèt vdèkjeprurëse.”, tha ai.
Ne perditesim…