Kryedemokrati Sali Berisha rrëfeu sonte, ditën párá demònstratës së madhe studentore kùndèr regjímit komunist, më 8 dhjetor 1990. Ditë, kur studentët marshuan nga Qytet Studenti drejt qendrës së Tiranës.
Berisha trègòi në “Opinion”, detaje për tákimin e tij të parë bilateral për çështje politíke me Ramiz Alinë dhe gjíthçka u fol mes tyre. Berisha tha se tákim u zhvillua në këmbë, por dùket se ka mashtrùar, pasi foto trègòjnë se janë ùlur.
-Kam përshtýpjen asnjë njeri nga të byrosë politíke, nuk e pranoi dhùnën ndáj studentëve.
Sali Berisha: Jo, nga kjo përshtýpje u nisa drejt Komitetit të Partisë. I thashë tani dùhèt të lirohen të gjíthë studentët, përndrýshe e gjíthë rinia do zbresë në shèshin Skënderbe dhe do bëjë copë çdo gjë aty.
-Dhe kjo ishte fríka më e madhe e regjímit, sepse aty mùnd të báshkòheshin me qytetarët e Tiranës.
Sali Berisha: Tani ky Roberti lídhèt me Ministrinë, flas me zèvendësministrin se e njihja, kjo ishte pùna për lirimin. Na thotë Roberti, mua dhe Besníkut, sot kemi lënë një mbledhje me drejtues të universiteteve, a mùnd të vini dhe ju? Po i them unë, edhe Besníku thotë mirë. Shkuam, mbledhja e paimágjínueshme, të gjíthë kùndèr studentëve.
-Drejtuesit e universiteteve vetë?!
Sali Berisha: Përveç meje dhe Besníkut, fíllova dhe t’i kèrcènoj, që studentët po ta márrín vesh… Filluan pastaj të më kèrcènonin ata mua, árrítën deri aty sa kèrkonin të fùteshin forcat kùndèr tyre. Unë që i kùndèrshtoja me forcën më të madhe. Në këto debáte, thuhèt se shòku Sali, shòku Ramiz kèrkon t’ju tákojë. Po i them mènjèherë! Na sjellin një makinë, 50 metra nga këtu, na priti në shtëpi.
-Pse nuk hyri Besník Mustafáj në tákim, hytë vetëm ju?
Sali Berisha: Nuk e di, s’e them dot. Në ákt, ai tha Saliun dua të tákoj. Besníku më shoqëroi dhe priti jashtë. I zbehtë, Ramizí…
-Ky ishte tákimi juaj i parë vetëm për vetëm?
Sali Berisha: Jo e kisha tákuar ndonjëherë me të sèmùrët, për bisedë politíke ky ishte i pari. Për të njohur e njihja.
-Shumë interesante si skenë, presidenti dhe njeriu më i fùqíshëm i regjímit befas i jep dorën një njeriu të thjeshtë…
Sali Berisha: S’ma dhá dorën fare, as s’më tha ùlu. Në këmbë u bë biseda.
-Besník Mustafáj thotë se tákimi ka zgjátur 15 minuta.
Sali Berisha: Jo, më pak. Unë them nja 7 minuta. Biseda tërësisht në këmbë, më lehtësoi që nuk tha ùlu. Më kèrkoi që të bind studentët të vijnë në tákim. Në darkën e asáj dite ai kishte pasur një tákim në korpusín e studentëve, pasi kishte biseduar me ta, iu kishte premtuar se do vinte në tákim…Tani u nxjer Hekuran Isain me sambistë dhe i rrafin barbarisht dùke u kthýer në konvíkt, dhe studentët ma thanë mua këtu. Tani i them ti ke rráhur dërgatën, unë ti i ke ftuar, dhe kur kanë dalë, ke ùrdhèrùar rráhjen. Jo tha, i morën revolen oficerit të sígùrimit. Çfarë revole i them unë?! Me revole do bëjnë revolucion ata?! E pashembùllt! Ama disa herë dùke i thënë shíko dùhèt të nègòcioni, sepse është sháns.
-A e dinte Ramiz Alia se nuk kishte më çfarë t’ju bènte studentëve?
Sali Berisha: Mbase e dinte! Atë ditë, ai qëndronte mes kùlaçit dhe kërbaçit. E párá, më thotë mua që unë i pres ata kurdo që të vijnë, unë i thashë dùhèt të nègòciosh seriozísht kèrkesat e tyre.
-A kishte dalë në skenë kèrkesa për pluralizèm?
Sali Berisha: Kërkesat nuk ishin të hartuara mirë, s’i kam folur për kèrkesa specifíke, por të studentëve. Unë tha i pres dhe ata dùhèt të vijnë, bindi që të vijnë. Dal me Besníkun unë, nisem drejt studentëve, pëllëmbë me gardistë, pëllëmbë me pòlícë. Ai po përgatiste dajakun për ta! Ishte ínfòrmaur se ata do mblídheshin në orën 07:00 për të zbrítur në shèsh, gjë që unë nuk e dija. Shkoj të tákoj studentët, një diskutim ku Azemi (Hajdari) luajti rolin krýesor. Iu them që çështja më jetíke për Shqípërinë është pluralizmi, tjerat janë lërini mo..se kishin 13 píka.
Po bèni historinë me këtë! Duhèt të tákoheni me Ramiz Alinë, sepse rèfùzími ju hèq një mùndësi të madhe. Ishin shumë të egërsuar sepse i kishte rráhur, kishin të drejtë! Këtu ishte mèríta e tyre, e lanë mënjanë zèmèrimin dhe ranë dakord të tákoheshin. Ngaqë vazhdoi nja 2 orë ai tákimi, ishte mbùsh shèshi mbi 1 mijë vetë. Dalim ne, duartròkitje të fùqíshme, u them tani nuk do zbrisni në qytet, fishkëllima dhe brítma “trádhtarë, trádhtarë”. U them ju më kèrkuat dy gjëra, lirimin e të bùrgosurve, u mora me këtë pùnë, për të sèmùrët, të plágosurit…
-Kishte shumë të plágosur?
Sali Berisha: Kishte disa, një vajzè më shumë… Kishin márrë dhe prindërit tani, si përfùndim aty dèl Azemi dhe u thotë të njëjtat gjëra, e fishkëllyen, ai bèn një gjë të pashembùllt. U thotë “kur t’ju trádhtoj unë ju, i fùs thíkèn, unë kam dy fèmíjë, i fùs thíkèn Rudinës dhe Kirit në bark e ja nxjerr në gabzerr”. Síkur i hipnotizoi dhe ata të gjíthë duartròkitje “Azem Hajdari, Azem Hajdari”.
Po pse e tákoi Berisha sërish të nesërmen Ramiz Alinë?
Sepse nuk e tákova atë natë më, ishte vonë. Të nesërmen u nisa me Besníkun prapë, në zyrë. Ishte Skënder Gjinushi dhe Lisen Bashkùrti. I them që ata janë të gatshëm për tákim…íka te studentët më pas”, u përgjígj Berisha, dùke theksuar se mbështèti studentët për kauzèn dhe jo për të bërë kárrierë politíke.