Drejtori i Komuníkimit dhe Medíes në kabinetin e Sali Berishës, Alfred Lela, ka bërë një shkrím për të “këshilluar” Ervin Salianjin, pas lèvízjes së këtij të fùndít.
Lela i kujton atij se Berisha ka 500 mijë vota dhe nuk mùnd ta sfídojë dot Salianji.
Pastaj thotë se e provoi dhe Lùlzím Basha ta bènte një gjë të tillë, por dështoi.
Shkrími i Alfred Lelës
Një tabor mediatík është hèdhùr mbi tákimet dhe agjèndèn e ish-deputetit Salianji, me gatishmërinë e përhershme për të fùtur pyka dhe zgjerùar të çára në trungun, edhe ashtu plòt me shenja rrufesh, të Partisë Demokratíke.
Disa e bëjnë për sensacionin e lájmit. Shumica me një linjë të párácáktuar editoriale e cila, në mòs e sponsorizuar, është e frymëzuar majë e krýe, nga interesa të qèvèrisë dhe segmenteve të sáj. Fryma e anti-opozítarizmit në Shqípëri është trashëgimi e vjetër, por asnjëherë, fálë shtimit të fùqíve financiare, teknologjíve, dhe interesave, nuk ka qenë e tillë.
Ajo që na intereson këtu nuk është media në vetvete, por media si zgjátim i pùshtètit. Ky zgjátim, do apo nuk do Salianji, e prèk edhe atë. Edhe ai vetë bèhèt instrument i një agjènde qèvèritare e cila ia zbeh lèvízjen dhe synimet, sado fisníke dhe reformatore mùndqofshin ato.
Për një arsye të thjeshtë.
Teza krýesore e sùlmit të qèvèrisë ndáj opozítës lídhèt me kreun e sáj, Sali Berishën. E përmbledhùr te slogani jopropozues por anatemues, “fájin e ka Saliu”. Nga slogan elektoral opozítar, sòcíalistët e kthýen në modus operandi edhe gjatë qèvèrisjes. Në fùnd, kur digat u çánë dhe ujrat lanë zbùluar ngrehínát e zymta dhe korruptive të viteve të qèvèrisjes, u mbájt slogani, por iu ndèrrua këndi. Sipas të cilin ‘fájin e ka (sërish) Saliu’, sepse, po të mòs ishte ai Partia Demokratíke do fitonte. Rama, le ta themi mes nesh, po qèvèris kèq, por nuk ka opozítë përballë. Të cilën e pèngon Saliu, dhe sápo ai të íkë, të nesërmen brram! Shqípëria do bráktisë rozèn dhe do të mbùlohèt në blu.
Përkùndèr asáj që dimë, se qèvèria është investuar me të gjítha format për të gòditur Berishën Partinë Demokratíke dhe pluralizmin, nga Uashingtoni në Bruksel, teza me të cilën publíku sùlmohej ishte se, opozíta qe e dòbèt, jo prèj gòditjeve nën brez, të paguara, antiligjore të qèvèrisë, por prèj Berishës.
Armiqtë dhe kùndèrshtarët e PD, por edhe të pluralizmit, i shihje dhe i sheh studio më studio dùke ‘këshilluar’ opozítën, pra kùndèrshtarin që do dùhej të mùndnin, se si të rregùllohèt. Opozítar me mend, për mediat e pùshtètit dhe si zgjátim i tij, ishte vetëm kush kuptonte këtë të metë të madhe që dùhej ndrequr, pra Berisha.
Përveçse është hipokrízí dhe trádhti intelektuale, ajo është kthýer edhe në një gòditje të hapur kùndèr pluralizmit politík në vend. Më sáktë është një sprovë për ta mbájtur pluralizmin, jo si metodë, por vetëm si formë.
Ilustrues i kësáj është Rusia, ku ka opozítë, por të kòntròlluar. Në rastin kur një politíkan i sáj dèl jashtë kòntròllit, i ndòdh si Navalnit.
Për këtë arsye, slogani që kèrkonte mposhtjen elektorale të shefit të PD, u kthýe ngádalë në metodòlogjí për eleminimin politík të tij. Jo vetëm kaq, por nëpërmjt mjeteve të komuníkmit masiv, tùndímit ndërkombëtar të një agjènde të majtë të cancel cùlture, lobimeve dhe shtysave financiare, ky eleminim dùhej të ishte jo vetëm politík, por edhe juridík.
Në Romën antíke, perandorët, pasi i dèbonin kùndèrshtarët e tyre, zakonisht senatorë apo shkrímtarë, ùrdhèronin që të shuhej edhe rekordi i tyre publík dhe të mòs flitej më për ta; dènoheshin me atë që quhej damnatio memoriae, pra me shuarje apo mòskujtesë.
Lima ku po i mprèh thonjtë e aksionit politík Ervin Salianji është kjo. Duke ligjërùar publíkisht për një Parti Demokratíke që nuk po ndrýshon, edhe pse është në ‘qèvèrinë’ e kësáj force, ai përsërit të njëjtën tezè të kùndèrshtarit: fájin e ka Saliu.
Nëse është kështu, pra fáji është me Berishën, cila është zgjídhja dhe nga prèj nga ku(sh) vjen ajo? A është Salianji i përgatitur, i pranuar dhe i mbështètur nga 550 mijë votuesit e Sali Berishës dhe Partisë Demokratíke, në mënyrë që, mbi këtë numër ta vèndòsë edhe platformën e ndrýshimit?
Nëse përgjígja, qoftë edhe pjesërisht është jo, ai nuk është dùke bërë gjë tjetër veçse dùke pèrdour gjuhën, limën dhe metodòlogjínë e kùndèrshtarit politík të Partisë Demokratíke. Práktíkisht, dùhèt pasur e qartë se, vetëm me mbështètësit e Berishës mùnd të ndërtohèt një aksion politík i denjë. Kjo masë kritíke është e domòsdoshme për t’i shtuar edhe 200 mijë vota të tjera, të munguara në hambárin elektoral dhe që mùnd të sígùrojnë një ríkthim të së djathtës.
Pyetja është legjítime: nëse Salianji nuk e gëzon mbështètjen e tòtalit, apo pjesës më të madhe të 550 mijë mbështètësve të Berishës/PD, a ka, apo a gjèneron dot ai një ushtri elektorale prèj 200 mijë vetësh, që mùnd ta bëjnë aksionerin e dytë të madh të opozítarizmit?
Nëse mediat e qèvèrisë do të bènin një sondazh, gjasat janë që po. Përvoja, me personazhe deri díku të spíkatura, deri díku dèlirante, e deri díku me mùndësi, që u fùtën në zgjèdhjet e fùndít párlamèntare, në krýe partish të vogla, na dèshmon të kùndèrtën.
Po aq, siç Salianji e di mirë, pèrpjèkjet e satelitëve të Bashës, dhe vetë këtij të fùndít, për të ndërtuar aksion politík të qenësishëm, dòlën me faqe të zezè.
Çfarë, atëherë, e bèn Salianjin të mendojë apo shpresojë se, pavárësisht Berishës, përtej tij dhe flukseve që ai menaxhon në opozítë, ka jetë të re politíke që e forcon këtë parti dhe e sjell në pùshtèt?
Nëse kjo llògari nuk është bërë, me seriozítet, qashtërsi dhe mendje politíke, tabori i të pakënaqurve që ndjèkin, provízorisht, Salianjin, nuk janë më shumë ríkthime të írònisë së historisë, të çetave të shumta që silleshin poshtë e përpjetë Shqípërisë në vitin 1913. Të cilat, me aq mjeshtëri, Ismail Kadare i ka përshkrùar në novelën “Viti i mbrapshtë”.
Një politíkan serioz nuk dùhèt të bëjë veprime për të qenë personazh. Bota u përket guximtarëve, sígùrisht, por jo rrallëherë, në fùnd të guximit nuk mbètet më shumë se një gojë me të qeshura.