Sqarim: Kjo letër nuk është dërguar nga Luka, por ështe shkruar nga një fanse e Parashqevisë shkrimtare.
Kam filluar ta shkruaj këtë letër një mijë herë në kokën time gjatë këtyre pesëmbëdhjetë viteve, por duart më dridhen tani që më në fund po i hedh këto fjalë në letër. Si të gjesh një jetë fjalësh të pathëna në një shkrim të vetëm?
E mbaj mend akoma aromën e parfumit tënd dhe mënyrën se si këndoje gjatë përgatitjes së mëngjesit të së dielës. Ndonjëherë, kur kaloj pranë një furre buke herët në mëngjes, më kap era e bukës së freskët dhe për një moment, jam përsëri katër vjeç, ulur në tryezën tonë të kuzhinës, duke të parë ty duke gatuar brumin me duar të mbuluara me miell.
Ka kaq shumë që të ka munguar, mami. Diplomimet e mia, puna ime e parë, përpjekjet dhe triumfet e mia – të gjitha momentet kur kisha nevojë për udhëzimin tënd ose thjesht doja të të bëja krenare. Unë kam ndërtuar një jetë këtu, por gjithmonë ka pasur një hapësirë boshe ku duhet të kishe qenë. Një hapësirë që ditëlindjet dhe festat e bëjnë me dhimbje të dukshme.
Nuk po shkruaj për të fajësuar apo për të gërmuar plagë të vjetra. Po shkruaj sepse pavarësisht largësisë, pavarësisht viteve, pavarësisht gjithçkaje – ti je ende nëna ime. Dhe me mungon. Me mungon me nje thellesi qe si femije nuk e kuptoja dot por tani mbart peshen e maleve.
Ndoshta nuk është shumë vonë. Ndoshta ka ndodhur shumë, ose nuk ka ndodhur mjaftueshëm. Por nëse je e gatshme, unë do të doja të provoja. Për të folur. Për të kuptuar. Për të parë nëse mund të ndërtojmë diçka të re nga pjesët e asaj që humbi.
Me dashuri, Luka
Nga: Ganimete Pashoja Myftiu