“Kemi hyrë në një fazë ku ekzistenca e individit – qoftë ajo morale apo materiale – është e lidhur totalisht me një emër: Edi Rama. Nëse udhëheqësi të ka në listë, përfiton; nëse jo, mbetesh i padukshëm, pa akses, pa zë.”
Shkullaku parashikon se edhe arrestimet apo hetimet që mund të vijnë nga SPAK nuk do të kenë më asnjë peshë reale, por do të shërbejnë thjesht si fasadë për të mbuluar mungesën totale të balancës dhe kontrollit.
“Mund të ketë disa goditje për njerëz nga vetë kampi i Ramës, por ato nuk do të kenë më vlerë. Janë vetëm për të mbajtur gjallë idenë e një sistemi drejtësie që vepron.”
Në fund, gazetari bëri një pasqyrë të trishtë të degradimit të institucioneve në Shqipëri, duke përmendur konkretisht shuarjen e përfaqësimit dhe zëvendësimin e tij me një sundim të centralizuar ekstrem.
“Këtu nuk ka më përfaqësim. Këtu nuk ka më institucione. Këtu ka vetëm vullnetin e një njeriu që vendos për gjithçka. Dhe gjithë këto fenomene të çuditshme, këto figura që ngrihen dhe bien brenda natës, janë deformime që lindin pikërisht nga ai lloj pushteti.”
Fjalët e Shkullakut janë një kambanë alarmi për të gjithë ata që e shohin me shqetësim erozionin e demokracisë dhe shtetit të së drejtës në Shqipëri.
Por gjithashtu, ato janë një thirrje për reflektim — jo vetëm për ata që janë në pushtet, por për të gjithë shoqërinë që ndodhet nën këtë trysni gjithnjë e më të fortë.