“Unë nuk e besoja atë që po dëgjoja,” tha Haxhia, duke iu referuar momentit kur u shpall vendimi për burgimin e Tahirit. “Isha i bindur se nuk kishte bazë ligjore për një dënim të tillë. Çështja nuk është hetuar dhe gjykuar drejt. E kam thënë edhe më parë, por sot e them edhe më me bindje: drejtësia e re është në një udhëkryq të rrezikshëm.”
Sipas Haxhisë, Saimir Tahiri nuk u trondit. Përkundrazi, ai ruajti një qetësi që e befasoi edhe vetë avokatin. “Vetëm më tha: ‘Nëse do, ço dy paketa se nuk kam më duhan.’ Ishte një kërkesë njerëzore, pa panik, pa dramë — thjesht një njeri që e dinte se çfarë po e priste.”
Një moment i zakonshëm që u bë simbol
Haxhia kujtoi se kishte dalë për të kërkuar shoferin e Tahirit, Visin, me qëllimin që t’i çonte cigaret përpara se të nisej furgoni që do ta dërgonte në qelitë e paraburgimit. Në atë moment, përballë me dhjetëra gazetarë, ai lëshoi thirrjen që do të bëhej pjesë e popkulturës së lajmeve në Shqipëri: “Visi, ço dy paketa!”
“Askush nuk e kuptoi kontekstin emocional të atij momenti,” tha Haxhia. “U kap vetëm ajo fraza, ndërsa unë thashë edhe diçka shumë më të rëndësishme: ‘Të vishen trashë ata që do jenë nën akuzë nga SPAK.’ E thashë me ironi, por edhe me dhimbje — sepse po e shihja me sytë e mi sesi drejtësia po përdorej si mjet për goditje selektive.”
Një sistem drejtësie në krizë
Në vijim të intervistës, Haxhia kritikoi ashpër mënyrën se si po funksionon drejtësia në Shqipëri, sidomos në rastet që lidhen me politikanë të nivelit të lartë. Ai tha se SPAK dhe institucionet e reja të drejtësisë po veprojnë shpesh me frymë spektakli dhe nën presion publik.
“Ka një tendencë të rrezikshme për të prodhuar faje me çdo kusht, për të dënuar emra të mëdhenj për të kënaqur ndonjë ambasadë, ndonjë titull të bujshëm në media,” u shpreh ai. “Por kjo nuk është drejtësi. Kjo është politikë me mantelin e drejtësisë.”
Një thirrje njerëzore e kthyer në memë
Ironikisht, fraza “Ço dy paketa” nuk u harroi, përkundrazi. Ajo u kthye në meme, u shtyp në bluza, u përmend në talk-show dhe u citua si shembull i emocionalitetit në momentet e drejtësisë së ashpër. Por për Haxhinë, ajo thirrje përmbante një dhimbje të vërtetë: dhimbjen e një avokati që sheh klientin e tij të dënohet, jo për atë që ka bërë, por për atë që përfaqëson.
“Nuk ishte kërkesë për duhan,” tha ai. “Ishte thirrje për humanizëm, për të mos harruar që përtej politikës, përtej show-t mediatik, kemi të bëjmë me njerëz. Me djem, me burra, me familjarë që nuk duhet të sakrifikohen në emër të fasadës së një drejtësie që ndonjëherë duket se është më e etur për kokë, sesa për të vërtetën.”