Në një kohë kur politika shpesh mbulon zërin e qytetarit të thjeshtë, Ilir Vrenozi ka dalë në pah si një ndër figurat më të dashura dhe më të ndjekura, pikërisht sepse nuk e fsheh të vërtetën.
Ai nuk është politikan, por thirrjet e tij kundër padrejtësive kanë kapur vëmendjen edhe të partive. Megjithatë, ai mbetet ai që ka qenë gjithmonë – një njeri i thjeshtë, demokrat pa interes, zë i lirë nga Korça, që flet pa filtra dhe me një çiltërsi që prek.
Në një intervistë të ngrohtë dhe të sinqertë, larg retorikës politike, Iliri foli për realitetin e dhimbshëm që prek shumë familje shqiptare: ata që përballen me paaftësinë për të punuar, me ndihmat e vogla të kempit, me mungesën e përkujdesjes nga sistemi. Natyrshëm lindin pyetje që prekin në palcë:
Sa paguhet një njeri që nuk është i aftë për punë? A paguhet kujdestari i tij? Po sigurimet për ata që sakrifikojnë jetën për të mbajtur familjarët e sëmurë, kush i paguan?
Janë pyetje të thjeshta, por përgjigjet mungojnë. Iliri na kujton prindërit tanë – një brez që jetoi me dinjitet, që punoi fort, që i bëri ballë jo vetëm varfërisë, por edhe regjimit të egër. Ata nuk i shijuan pushimet si ne sot, por nuk u ankuan kurrë.
Dhe me të qeshur e me dhimbje bashkë, ai na sjell një të vërtetë: “Edhe në kohën e Enverit, këtë popull e ka mbajtur fasulja dhe patatja.”
Në një vend ku shpesh ndihesh i padukshëm, ku realiteti për familjet me nevoja të veçanta është i vështirë dhe i heshtur, Iliri bëhet zëri që nuk mund të injorohet.
Ai nuk premton, nuk kërkon pushtet, por kërkon drejtësi, respekt dhe një shikim të sinqertë nga sistemi për njerëzit që luftojnë çdo ditë për të mbijetuar me dinjitet.