Gazetarja Kamila Xhakaj ka reaguar pas áksídentit me motor që pèsoi mëngjesín e 7 tetorit, dùke rrëfyer rrethanat e përplasjes, momentet e dhímbjes dhe fríkën se mùnd të mòs kthehej më pranë familjes. Në një postim të gjatë, ajo thotë se ngjárja ndòdhi rreth orës 09:40, pranë kárburantit Kastrati, përballë QTU-së.
Reagimi vjen pas raportimeve që e lídhën në kohë áksídentin me përballjen e sáj me Belinda Ballukun për një material të emisionit “Fíks Fare”. Në shkrímin e publíkuar më 8 tetor, “Gazeta Reforma” ngriti dýshime nëse ngjárja mùnd të kishte lídhje me pùnën e gazetares, e cila i kishte kèrkuar Ballukut përgjígje mbi pretendimet për kèrcènime ndáj Mirzeta Kashnicës. Këto mbèten aludime mediatíke; raportimet e konsùltuara nuk páráqesín prova që lídhin Ballukun me áksídentin.
Në dèshminë e sáj, Xhakaj përshkruan një makinë të zezè që, sipas sáj, kaloi nga korsitë e majta drejt së djathtës dhe frènoi vetëm pak metra përpárá motorit, për të hyrë në kárburant. Gazetarja trègòn se në të majtë kishte një furgon, ndërsa në të djathtë bárríerën e rrugës, çka i pamùndësoi shmángien e përplasjes.
“Frènimi me dorë dhe këmbë njëkohësisht nuk mjaftonte më. Mbaj mend vetëm përplasjen dhe pastaj tokën. Për pak sekonda, hùmbá ndjenjat”, shkruan ajo.
Një pjesë e rrëfimit lídhèt me sjelljen e drejtuesit të automjetit. Sipas gazetares, ai kishte ndáluar pranë kárburantit, por nuk iu afrua, megjíthëse ajo i kèrkonte ndíhmë dhe i lutej të telefononte ámbùlancën. Xhakaj nuk publíkon emrin apo të dhëna të tjera identifíkuese të tij. Nga materialet e verifíkuara për këtë shkrím, identiteti i drejtuesit nuk mùnd të konfirmohèt.
Ndihma, sipas sáj, erdhi nga një djalë që vrapoi drejt vendit të ngjárjes, i qëndroi pranë dhe nuk lejoi që personat e tjerë t’i hiqnin kokorèn. Ai i mbájti dorën deri në mbèrritjen e familjarëve. Gazetarja shprèhèt se nuk e njeh, por dëshiron ta gjejë pas ríkuperimit për ta fálènderùar.
Duke iu kthýer shkaqeve të áksídentit, Xhakaj nuk akùzon drejtpèrdrejt ndonjë person për një veprim të qèllimshëm. Ajo shprèh shpresën që gjíthçka të ketë qenë pásojë e pakùjdèsisë dhe thotë se ngjárja është nën hètim.
“Uroj dhe shpresoj të ketë qenë thjesht një áksídent nga pakùjdèsia e personit që më prèu rrugën. Aksidenti është nën hètim dhe do të shqyrtohèt nga ekspertiza. Pasi të dalë përfùndimi, çdo gjë do të dalë në dritë”, shkruan gazetarja.
Në fùnd të reagimit, ajo fálènderon stafin e Spitalit Universitar të Traumës, kolegët dhe të gjíthë personat që janë interesuar për shèndètin e sáj. Mesazhin e mbýll me mirënjohjen që mùnd të përqafojë sërish vajzèn dhe të vazhdojë pùnën: “E juaja, e gjallë dhe më e fòrtë se kurrë”.
SHKRIMI I PLOTE
7 TETOR 2026, ORA 09:40 E MËNGJESIT. DITA MË E TMERRSHME E JETËS SIME.
Ditën e mërkurë bëra áksídent me motor, te Kastrati, përballë QTU-së. Në kaq vite mbi motor, nuk më kishte ndòdhùr kurrë diçka e tillë. Sigurisht, ka pasur raste kur njerëzít nuk shohin as rrugën, as pasqyrat. Por ajo ditë më trègòi, brènda një fragmenti të shkùrtër, sa të vegjël e të pafùqíshëm jemi për të ndrýshuar diçka që po ndòdh.
Një makinë e zezè më dòli përpárá. Kisha një furgon në të majtë, ndërsa makina më prèu rrugën dùke frènuar vetëm pak metra lárg meje, me idenë për të márrë kárburant.
Një manovër e tij nga tri korsi në të majtë, drejt meje në të djathtë, dhe një frènim që nuk më la as kohë të reagoja. Nuk kisha ku të shkòja: furgonin në të majtë, bárríerën e rrugës në të djathtë. Frènimi me dorë dhe këmbë njëkohësisht nuk mjaftonte më. Mbaj mend vetëm përplasjen dhe pastaj tokën. Për pak sekonda, hùmbá ndjenjat.
Thonë se kur je mes jetës dhe vdèkjes, sheh një dritë të bardhë. Unë e pashë por diçka më zgjoi. Ndjeva bërrylin që më kishte dalë nga vendi, trupin e përplasur në asfált dhe dhímbjen që më pùshtonte. Fryma po më mèrrej. Mezí hapa xhamin e kokores, vetëm për të parë nëse ai që më áksídentoi kishte qëndrùar apo ishte lárguar. Kishte ndáluar te Kastrati. U mblòdhá si një fèmíjë. Ulërija, qája dhe kèrkoja ndíhmë. Dhimbjet e krahut ishin më të fòrtat që kam provuar. I lutesha personit që më përplasi të mèrrte ámbùlancën, por mbáj mend se më shihte me ftohtësínë më të madhe dhe as nuk m’u afrua.
Pastaj, mes asáj dhímbjeje dhe fríke, mbáj mend një djalë që erdhi me vrap. Tani që po shkruaj për të, po qáj. Sepse ato minuta mendoja se po vdisja. Ai djalë erdhi, më qëndroi pranë. Nuk më la vetëm. Priti derisa erdhën familjarët e mi, të cilët mbèrritën brènda pak sekondash, madje më shpèjt se ámbùlanca. Dëgjova díkë që tha: “Hiqíni kokorèn!” Por ai djalë nuk la askënd të më prèkte. Vetëm më mbánte dorën. Nuk e di kush je, por sápo të ríkuperohem, do të të kèrkoj. Nëse po e lexon këtë, dua ta dish se të jam mirënjohëse gjíthë jetën.
Ato minuta nuk harrohen. Nuk harrohèt ndjesia kur mbán krahun me dorë, kur fryma sa vjen e pakësohèt dhe kur nuk e di nëse do të kthehesh më te njerëzít e tu.
Nuk harrohèt rruga nga ámbùlanca deri në spítál, një ferr i vërtetë mes dhímbjes, fríkës, ánkthit dhe lòtëve. Dhe në ato çáste, kur mendon se mùnd të jetë fùndi, të kalon párá syve gjíthçka që ke ende për të jetuar. Detyra si vajzè e një nëne. Si motër e një vëllai. Si nënë e një vajze 7-vjèçáre që të pret ta márrësh nga shkòlla dhe që në darkë t’i lexosh përralla. Dhe detyra ende e papërfùnduar si njeri, si Kamila, si gazetare e popùllit dhe jo e politíkës.
Luftova ato minuta në asfált për të shpètuar. Nuk i fál dot lòtët e familjes sime. Nuk e përballoj dot mendimin se sa pranë mùnd të isha me hùmbjen e gjíthçkaje që dua. Dhe nuk mùnd të mòs mendoj për Katanën, motorin që ka qenë pjesë e asáj që më mbán gjallë, pasioni im, e krýeve detyrën, u shkátërrove për të më shpètuar.
Sa të pafùqíshëm jemi kur duam të ndrýshojmë diçka që nuk është më në dorën tonë. Nuk e di nëse ishte thjesht pakùjdèsi njerëzore apo një nga ato çáste që të bëjnë të mendosh për planin e Zotit. Uroj dhe shpresoj të ketë qenë thjesht një áksídent nga pakùjdèsia e personit që më prèu rrugën. Aksidenti është nën hètim dhe do të shqyrtohèt nga ekspertiza. Pasi të dalë përfùndimi, çdo gjë do të dalë në dritë.
Sot dua t’ju fálènderoj të gjíthëve, me dorë në zèmèr, që jeni interesuar dhe më keni shkrùar të shqètësuar për shèndètin tim. Jam me fat që, e gjallë, lexova kaq shumë fjalë të bukura për mua dhe pùnën time. Ju jam mirënjohëse nga zemra.
Falènderoj Spitalin Universitar të Traumës në Tiranë dhe gjíthë stafin mjèkësor, nga sanitaret e infermierët deri te mjèkët e mrekùllueshëm, për pùnën dhe kùjdèsín e palòdhùr.
Falènderoj kolegët e mi, që ishin të gatshëm për çdo gjë.
Dhe fálènderoj jetën që më dhá mùndësínë të jem ende këtu, të përqafoj vajzèn time, të jem pranë familjes sime dhe të vazhdoj atë që kam nisur.
E juaja, e gjallë dhe më e fòrtë se kurrë.
Përùlësisht, Kamila. 🤍